زیارت پر فیض عاشورا 

سلام بر تو اى ابا عبد اللَّه؛ سلام بر تو اى فرزند رسول خدا؛ سلام بر تو اى فرزند امیر المؤمنین و اى فرزند سیّد اوصیا؛ سلام بر تو اى فرزند فاطمه زهرا سیّده زنان اهل عالم؛...

زیارت پر فیض عاشورا 

زیارت,عاشورا,حسین ابن علی, قرآن انلاین, نزول قرآن, معصوم, دست دعا, تحقیق درباره ی علت اختلاف مامون و امین, قمه زنی, فضیلت زیارت عاشورا, قبر معاویة, تربیت کودکان, وارسته خرافات عاشورا,زیارت عاشورا با ترجمه فارسی - آکاایران

بسم الله الرحمن الرحیم

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ اَمیرِ­الْمُؤْمِنینَ وَابْنَ سَیِّدِ الْوَصِیّینَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ فاطِمَةَ سَیِّدَةِ نِساءِ الْعالَمینَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا ثارَ اللَّهِ وَابْنَ ثارِهِ وَالْوِتْرَ الْمَوْتُورَ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائِکَ عَلَیْکُمْ مِنّى جَمیعاً سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِیَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصیبَةُ بِکَ عَلَیْنا وَ عَلى جَمیعِ اَهْلِ الْاِسْلامِ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصیبَتُکَ فِى السَّمواتِ عَلى جَمیعِ اَهْلِ السَّمواتِ فَلَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسَّسَتْ اَساسَ الظُّلْمِ وَالْجَوْرِ عَلَیْکُمْ اَهْلَ الْبَیْتِ و لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْکُمْ عَنْ مَقامِکُمْ وَ اَزالَتْکُمْ عَنْ مَراتِبِکُمُ الَّتى رَتَّبَکُمُ اللَّهُ فیها

سلام بر تو اى ابا عبد اللَّه؛ سلام بر تو اى فرزند رسول خدا؛ سلام بر تو اى فرزند امیر المؤمنین و اى فرزند سیّد اوصیا؛ سلام بر تو اى فرزند فاطمه زهرا سیّده زنان اهل عالم؛ سلام بر تو اى کسى که از خون پاک تو و پدر بزرگوارت خدا انتقام مى‏کشد؛ و از ظلم و ستم وارد بر تو دادخواهى مى‏کند. سلام بر تو و بر ارواح پاکى که در حرم مطهرت با تو مدفون شدند. بر جمیع شما  تا ابد از من درود و تحیت و سلام خدا باد. تا دلیل و نهار در جهان بر قرار است. اى ابا عبد اللَّه همانا تعزیتت (در عالم) بزرگ و مصیبتت در جهان بر ما شیعیان و تمام اهل اسلام سخت و عظیم و ناگوار و دشوار بود. و تحمل آن مصیبت بزرگ در آسمانها بر جمیع اهل سموات نیز سخت و دشوار بود. پس خدا لعنت کند امتى که اساس ظلم و ستم را بر شما اهل بیت رسول بنیاد کردند و خدا لعنت کند امتى را که شما را از مقام و مرتبه (خلافت) خود منع کردند و رتبه‏ هایى که خدا مخصوص به شما گردانیده بود، از شما گرفتند

وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً قَتَلَتْکُمْ وَ لَعَنَ اللَّهُ الْمُمَهِّدینَ لَهُمْ بِالتَّمْکینِ مِنْ قِتالِکُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَیْکُمْ مِنْهُمْ وَ مِنْ اَشْیاعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ وَ اَوْلِیائِهِمْ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ اِلى یَوْمِ الْقِیمَةِ وَ لَعَنَ اللَّهُ آلَ زِیادٍ وَ آلَ مَرْوانَ وَ لَعَنَ اللَّهُ بَنى اُمَیَّةَ قاطِبَةً وَ لَعَنَ اللَّهُ ابْنَ مَرْجانَةَ وَ لَعَنَ اللَّهُ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ لَعَنَ اللَّهُ شِمْراً وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً اَسْرَجَتْ وَ اَلْجَمَتْ وَ تَنَقَّبَتْ لِقِتالِکَ بِاَبى اَنْتَ وَ اُمّى لَقَدْ عَظُمَ مُصابى بِکَ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَکْرَمَ مَقامَکَ وَ اَکْرَمَنى بِکَ اَنْ یَرْزُقَنى طَلَبَ ثارِکَ مَعَ اِمامٍ مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ اَللَّهُمَّ اجْعَلْنى عِنْدَکَ وَجیهاً بِالْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ فِى الدُّنْیا وَالْآخِرَةِ

خدا لعنت کند آن امتى که شما را کشتند و خدا لعنت کند آن مردمى را که از امراى ظلم و جور براى قتال با شما اطاعت کردند. من به سوى خدا و به سوى شما از آن ظالمان و شیعیان آنها و پیروان و دوستانشان بیزارى مى‏جویم. اى ابا عبد اللَّه من تا قیامت سلم و صلحم با هر که با شما صلح است و در جنگ و جهادم با هر که با شما در جنگ است. خدا لعنت کند آل زیاد و آل مروان را. و خدا لعنت کند بنى­امیه را تمامی و لعنت کند پسر مرجانه را و لعنت کند عمر سعد را و خدا لعنت کند شمر را. و خدا لعنت کند گروهى را که اسبها را براى جنگ با حضرتت زین و لگام کردند و بر تو بناگاه هجوم آوردند و براى جنگ با تو مهیا گشتند. پدر و مادرم فداى تو باد؛ تحمل حزن و مصیبت بر من  به واسطه ظلم و ستمى که بر شما رفته سخت دشوار است. پس از خدایى که مقام تو را گرامى داشت و مرا هم به واسطه دوستى تو عزّت بخشید از او درخواست می­کنم که روزى من گرداند تا با امام منصور از اهل بیت محمد صلى اللَّه علیه وآله خون­خواه تو باشم. پروردگارا مرا به واسطه حضرت حسین نزد خود در دو عالم وجیه و آبرومند گردان

یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلى رَسُولِهِ وَ اِلى اَمیرِ الْمُؤْمِنینَ وَ اِلى فاطِمَةَ وَ اِلَى الْحَسَنِ وَ اِلَیْکَ بِمُوالاتِکَ وَ بِاْلبَرائَةِ مِمَّنْ اَسَّسَ اَساسَ ذلِکَ وَ بَنى عَلَیْهِ بُنْیانَهُ وَ جَرى فى ظُلْمِهِ وَ جَوْرِهِ عَلَیْکُمْ وَ عَلى اَشْیاعِکُمْ بَرِئْتُ اِلَى اللَّهِ وَ اِلَیْکُمْ مِنْهُمْ وَ اَتَقَرَّبُ اِلَى اللَّهِ ثُمَّ اِلَیْکُمْ بِمُوالاتِکُمْ وَ مُوالاةِ وَلِیِّکُمْ وَ بِالْبَرائَةِ مِنْ اَعْدائِکُمْ وَالنَّاصِبینَ لَکُمُ الْحَرْبَ وَ بِالْبَرائَةِ مِنْ اَشْیاعِهِمْ وَ اَتْباعِهِمْ اِنّى سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ وَ وَلِىٌّ لِمَنْ والاکُمْ وَ عَدُوٌّ لِمَنْ عاداکُمْ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذى اَکْرَمَنى بِمَعْرِفَتِکُمْ وَ مَعْرِفَةِ اَوْلِیائِکُمْ وَ رَزَقَنِى الْبَرائَةَ مِنْ اَعْدائِکُمْ اَنْ یَجْعَلَنى مَعَکُمْ فِى الدُّنْیا وَالْآخِرَةِ

اى ابا عبد­اللَّه من به درگاه خدا تقرب جسته و به درگاه رسولش و به نزد حضرت فاطمه و حضرت حسن و به حضرت تو قرب مى‏طلبم به واسطه محبت و دوستى تو. و بیزارى از کسانى که اساس و پایه ظلم و بیداد را بر شما بنا نهادند و بیزارم از پیروان آنها و به درگاه خدا و نزد شما اولیاء خدا از آن مردم ستمکار ظالم بیزارى مى‏جویم و اول به درگاه خدا؛ سپس نزد شما تقرب مى‏جویم به سبب دوستى شما و دوستى دوستان شما و به سبب بیزارى جستن از دشمنان شما. و بیزارى از مردمى که با شما به جنگ و مخالفت برخاستند و از شیعیان و پیروان آنها هم بیزارى می­جویم. اى بزرگواران من سلم و صلحم با هر کس که با شما صلح است و در جنگ و مخالفتم با هر کس که با شما به جنگ است و دوستم با دوستان شما و دشمنم با دشمنان شما. پس از کرامت حق درخواست مى‏کنم به معرفت شما و دوستان شما مرا گرامى سازد و همیشه بیزارى از دشمنان شما را روزى من فرماید و مرا در دنیا و آخرت با شما  قرار دهد

وَ اَنْ یُثَبِّتَ لى عِنْدَکُمْ قَدَمَ صِدْقٍ فِى الدُّنْیا وَالْآخِرَةِ وَ اَسْئَلُهُ اَنْ یُبَلِّغَنِىَ الْمَقامَ الْمَحْمُودَ لَکُمْ عِنْدَ­اللَّهِ وَ اَنْ یَرْزُقَنى طَلَبَ ثارى مَعَ اِمامٍ هُدىً ظاهِرٍ ناطِقٍ بِالْحَقِّ مِنْکُمْ وَ اَسْئَلُ اللَّهِ بِحَقِّکُمْ وَ بِالشَّأْنِ الَّذى لَکُمْ عِنْدَهُ اَنْ یُعْطِیَنى بِمُصابى بِکُمْ اَفْضَلَ ما یُعْطى مُصاباً بِمُصیبَتِه مُصیبَةً ما اَعْظَمَها وَ اَعْظَمَ رَزِیَّتَها فِى الْاِسْلامِ وَ فى جَمیعِ السَّمواتِ وَالْاَرْضِ اَللَّهُمَّ اجْعَلْنى فى مَقامى هذا مِمَّنْ تَنالُهُ مِنْکَ صَلَواتٌ وَ رَحْمَةٌ وَ مَغْفِرَةٌ اَللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ

و در دو عالم به مقام صدق و صفاى با شما مرا ثابت بدارد و باز از خدا درخواست می­کنم که به مقام محمودى که خاص شما  است مرا برساند. و مرا نصیت کند که در رکاب امام زمان شما اهلبیت، که هادى و ظاهر شونده ناطق به حق است؛ خون­خواه باشم. و از خدا به حق شما و به شأن و مقام تقرب شما نزد خدا در خواست مى‏کنم، که ثواب غم و حزن و اندوه مرا به واسطه مصیبت بزرگ شما، بهترین ثوابى که به هر مصیبت زده‏اى عطا مى‏کند به من آن ثواب را عطا فرماید. و مصبت شما آل محمد در عالم اسلام بلکه در تمام عالم سماوات و ارض چقدر بزرگ بود و بر عزادارانش تا چه حد سخت و ناگوار گذشت. پروردگارا مرا در این مقام که هستم از آنان قرار ده که درود و رحمت و مغفرتت شامل حال آنها است. پروردگارا مرا به آیین محمد و آل اطهارش زنده بدار و گاه رحلت هم به آن آیین بمیران

اَللَّهُمَّ اِنَّ هذا یَوْمٌ تَبَرَّکَتْ بِهِ بَنُو اُمَیَّةَ وَ ابْنُ آکِلَةِ الْاَکْبادِ اللَّعینُ ابْنُ اللَّعینِ عَلى لِسانِکَ وَ لِسانِ نَبِیِّکَ صَلَى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ فى کُلِّ مَوْطِنٍ وَ مَوْقِفٍ وَقَفَ فیهِ نَبِیُّکَ صَلَى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ اَللَّهُمَّ الْعَنْ اَباسُفْیانَ وَ مُعاوِیَةَ وَ یَزیدَ بْنَ مُعاوِیَةَ عَلَیْهِمْ مِنْکَ اللَّعْنَةُ اَبَدَ الْآبِدینَ وَ هذا یَوْمٌ فَرِحَتْ بِهِ آلُ زِیادٍ وَ آلُ مَرْوانَ بِقَتْلِهِمُ الْحُسَیْنَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِ اَللَّهُمَّ فَضاعِفْ عَلَیْهِمُ اللَّعْنَ مِنْکَ وَالْعَذابَ الْاَلیمَ اَللَّهُمَّ اِنّى اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ فى هذَا الْیَوْمِ وَ فى مَوْقِفى هذا وَ اَیَّامِ حَیاتى بِالْبَرائَةِ مِنْهُمْ وَاللَّعْنَةِ عَلَیْهِمْ وَ بِالْمُوالاتِ لِنَبِیِّکَ وَ آلِ نَبِیِّکِ عَلَیْهِ وَ عَلَیْهِمُ السَّلامُ.

پروردگارا این روز؛ روزى است که مبارک می دانستند آن را بنى امیه و پسر جگر خوار و یزید پلید لعین، پسر معاویه ملعون در زبان تو و زبان رسول تو صلى اللَّه علیه و آله در هر مسکن و منزل که رسول تو توقف داشت (همه جا او را به لعن یاد کرد). پرورگارا لعنت فرست بر ابى­سفیان و بر پسرش معاویه و پسرش یزید پلید. بر همه آنان لعن ابدى فرست و این روز (عاشوراء) روزى است که آل زیاد بن ابیه لعین و آل مروان بن حکم خبیث، به واسطه قتل حضرت حسین صلوات اللَّه علیه شادان بودند. پروردگارا تو لعن و عذاب الیم آنان را چندین برابر گردان. پروردگارا من به تو در این روز و در این مکان و در تمام دوران زندگانى به بیزارى جستن و لعن بر آن ظالمان و دشمنى آنها و بدوستى پیغمبر وآل اطهار او  تقرّب می­جویم.

سپس 100 مرتبه می­گویی:

اَللَّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ آخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِکَ اللَّهُمَّ الْعَنِ الْعِصابَةَ الَّتى جاهَدَتِ الْحُسَیْنِ وَ شایَعَتْ وَ بایَعَتْ عَلى قَتْلِهِ اَللَّهُمَّ الْعَنْهُمْ جَمیعاً.

و آنگاه 100 مرتبه تأکید  می­نمایی:

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلَى الْاَرْواحِ الَّتى حَلَّتْ بِفِنائکَ عَلَیْکَ مِنّى سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَالنَّهارُ وَ لا جَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّى لِزِیارَتِکُمْ اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ.

پروردگارا تو لعنت فرست بر اوّل ظالمى که در حق محمد و آل پاکش صلوات الله علیهم ظلم و ستم کرد. و آخرین ظالمى که از آن ظالم نخستین در ظلم تبعیّت کرد. پروردگارا تو بر جماعتى که بر علیه حضرت حسین بجنگ برخاستند لعنت فرست و بر شیعیانشان و بر هر که با آنان بیعت کرد و از آنها پیروى کرد. خدایا بر همه لعنت فرست.

سلام بر تو اى ابا عبد اللَّه و بر ارواح پاکى که  فانی در وجود تو شدند. سلام خدا از من  بشما باد الى­الابد مادامى که شب و روزی برقرار و باقى است و خدا این زیارت مرا آخرین عهد با حضرتت قرار ندهد. سلام بر حضرت حسین و بر حضرت على بن الحسین و بر فرزندان حسین و بر اصحاب حسین

و آنگاه می­گویی:

اَللَّهُمَّ خُصَّ اَنْتَ اَوَّلَ ظالِمٍ بِاللَّعْنِ مِنّى وَابْدَأْ بِهِ اَوَّلاً ثُمَّ الثَّانِىَ وَالثَّالِثَ والرَّابِعَ اَللَّهُمِّ الْعَنْ یَزیدَ خامِساً وَالْعَنْ عُبَیْدَ اللَّهِ بْنَ زِیادٍ وَابْنَ مَرْجانَةَ وَ عُمَرَ بْنَ سَعْدٍ وَ شِمْراً وَ آلَ اَبى سُفْیانَ وَ آلَ زِیادٍ وَ آلَ مَرْوانَ اِلى یَوْمِ الْقِیمَةِ.

سپس به سجده رفته و می­گویی:

اَللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاکِرینَ لَکَ عَلى مُصابِهِمْ اَلْحَمْدُ للَّهِ عَلى عَظیمِ رَزِیَّتى اَللَّهُمَّ ارْزُقْنى شَفاعَةَ الْحُسَیْنِ یَوْمَ الْوُرُودِ وَ ثَبِّتْ لى قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَکَ مَعَ الْحُسَیْنِ وَ اَصْحابِ الْحُسَیْنِ الَّذینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ.

پروردگارا تو لعنت مرا مخصوص گردان باولین شخص ظالم و اول در حق اولین ظالم و آنگاه در حق دومین و سوّمین و چهارمین. پروردگارا و آنگاه لعنت فرست بر یزید پنجم آن ظالمان و باز لعنت فرست بر عبید اللَّه بن زیاد پسر مرجانه و عمر سعد و شمر و آل ابى سفیان و آل زیاد و آل مروان تا روز قیامت

ذکر سجده:

 خدایا ترا ستایش مى­کنم بستایش شکر گذاران تو؛ برغم اندوهى که بمن در مصیبت رسید. سپاس خدا را، بر عزادارى و اندوه و غم بزرگ من. پروردگارا شفاعت حضرت حسین را روزى که بر تو وارد می­شوم نصیبم بگردان. و مرا نزد خود ثابت قدم بدار به صدق و صفا در روزى که بر تو وارد می­شوم؛ با حضرت حسین و اصحابش که در راه خدا جانشان را نزد حسین فدا کردند (همنشین) باشم.

امام حسین (ع): كسی‌ كه‌ گرفتاری‌ و اندوه‌ مؤمنی را برطرف‌ كند و او را آسوده‌ كند، خداوند گرفتاری‌ و اندوه‌ دنيا و آخرت‌ را از او رفع‌ می‌كند.

بحار الانوار، ج‌ 78، ص 122

سوره احزاب آیايه 33

اعوذ بالله من الشیطان رجیم

وَ قَرْنَ في بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبرَّجْنَ تَبرُّجَ الْجَهِلِيَّةِ الأُوليوَ أَقِمْنَ الصلَوةَ وَ ءَاتِينَ الزَّكوةَ وَ أَطِعْنَ اللَّهَ وَ رَسولَهُإِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِب عَنكمُ الرِّجْس أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطهِّرَكمْ تَطهِيراً(33)

صدق الله العلی العظیم

ترجمه آيه :
و در خانه هاي خود بنشينيد ، و چون زنان جاهليت نخست خود نمايي نكنيد ، و نماز بپا داريد ، و زكات دهيد ، و خدا و رسولش را اطاعت كنيد ، خدا جز اين منظور ندارد كه پليدي را از شما اهل بيت ببرد ، و آن طور كه خود مي‏داند پاكتان كند ( 33) .

بيان آيه :

و قرن في بيوتكن و لا تبرجن تبرج الجاهلية الاولي ... و اطعن الله و رسوله كلمه قرن امر از ماده قر است ، كه به معناي پا بر جا شدن است ، و اصل اين كلمه اقررن بوده ، كه يكي از دو تا راء آن حذف شده است ، ممكن هم هست از ماده قار ، يقار به معناي اجتماع ، و كنايه از ثابت ماندن در خانه ‏ها باشد ، و مراد اين باشد كه اي زنان پيغمبر ! از خانه ‏هاي خود بيرون نياييد .

و كلمه تبرج به معناي ظاهر شدن در برابر مردم است ، همان طور كه برج قلعه براي همه هويدا است ، و كلمه جاهلية اولي به معناي جاهليت قبل از بعثت است ، پس در نتيجه مراد از آن ، جاهليت قديم است ، و اينكه بعضي گفته‏اند مراد از آن دوران هشتصدساله ما بين آدم و نوح است ، و يا گفته ‏اند : زمان داوود و سليمان است ، و يا گفتار آنانكه گفته ‏اند زمان ولادت ابراهيم است ، و يا گفتار آنانكه گفته اند زمان فترت بين عيسي و محمد ( صلوات الله عليهما ) است ، اقوالي است بدون دليل .

و اقمن الصلوة و اتين الزكوة و اطعن الله و رسوله - اين آيه دستور مي‏دهد كه اوامر ديني را امتثال كنند ، و اگر از بين همه اوامر فقط نماز و زكات را ذكر نمود ، براي اين است كه اين دو دستور ركن عبادت ، و معاملات است ، و بعد از ذكر اين دو به طور جامع فرمود : و خدا و رسولش را اطاعت كنيد .

و طاعت خدا عبارت است از امتثال تكاليف شرعي او ، و اطاعت رسولش به اين است كه آنچه با ولايتي كه دارد امر و نهي مي‏كند ، امتثال شود ، چون امر و نهي او نيز از ناحيه خدا جعل شده ، خدا او را به حكم النبي اولي بالمؤمنين من انفسهم ولي مؤمنين كرده ، و فرمان او را فرمان خود خوانده .

انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا كلمه انما در آيه انحصار خواست خدا را مي‏رساند ، و مي ‏فهماند كه خدا خواسته كه رجس و پليدي را تنها از اهل بيت دور كند ، و به آنان عصمت دهد ، و كلمه اهل البيت چه اينكه صرفا براي اختصاص باشد ، تا غير از اهل خانه داخل در حكم نشوند ، و چه اينكه اين كلمه نوعي مدح باشد ، و چه اينكه نداء ، و به معناي اي اهل بيت بوده باشد ، علي اي حال دلالت دارد بر اينكه دور كردن رجس و پليدي از آنان ، و تطهيرشان ، مساله‏اي است مختص به آنان ، و كساني كه مخاطب در كلمه عنكم - از شما هستند .

بنابر اين در آيه شريفه در حقيقت دو قصر و انحصار بكار رفته ، يكي انحصار اراده و خواست خدا در بردن و دور كردن پليدي و تطهير اهل بيت ، دوم انحصار اين عصمت و دوري از پليدي در اهل بيت .

حال بايد ديد اهل بيت چه كساني هستند ؟

بطور مسلم فقط زنان آن جناب اهل بيت او نيستند ، براي اينكه هيچگاه صحيح نيست ضمير مردان را به زنان ارجاع داد ، و به زنان گفت عنكم - از شما بلكه اگر فقط همسران اهل بيت بودند ، بايد مي‏فرمود : عنكن ، بنابر اين ، يا بايد گفت مخاطب همسران پيامبر و ديگران هستند همچنان كه بعضي ديگر گفته‏اند : مراد از اهل البيت ، اهل بيت الحرام است ، كه در آيه ان اولياؤه الا المتقون آنان را متقي خوانده ، و بعضي ديگر گفته‏اند : مراد اهل مسجد رسول خدا (ص‏) است ، و بعضي گفته‏اند : همه آن كساني است كه در عرف جزو خاندان آن جناب به شمار مي‏روند ، چه همسرانش ، و چه خويشاوندان و نزديكانش ، يعني آل عباس ، آل عقيل ، آل جعفر ، و آل علي ، و بعضي ديگر گفته‏اند : مراد خود رسول خدا (ص) و همسران اوست ، و شايد آنچه به عكرمه و عروه نسبت داده ‏اند همين باشد ، چون آنها گفته ‏اند : مراد تنها و تنها همسران رسول خدا (ص) است .

تا اينكه مخاطب همچنانكه بعضي ديگر گفته ‏اند : غير از همسران آن جناب هستند و خطاب در عنكم - از شما متوجه اقرباي رسول خدا (ص‏) است ، يعني آل عباس ، آل علي ، آل عقيل ، و آل جعفر .

و به هر حال ، مراد از بردن رجس و تطهير اهل بيت تنها همان تقواي ديني ، و اجتناب از نواهي ، و امتثال اوامر است ، و بنابر اين معناي آيه اين است كه خداي تعالي از اين تكاليف ديني كه متوجه شما كرده سودي نمي‏برد ، و نمي‏خواهد سود ببرد ، بلكه مي‏خواهد شما را پاك كند ، و پليدي را از شما دور سازد ، و بنابر اين آيه شريفه در حد آيه ما يريد الله ليجعل عليكم من حرج و لكن يريد ليطهركم و ليتم نعمته عليكم مي‏باشد ، و اگر معنا اين باشد ، آن وقت آيه شريفه ، با هيچ يك از چند معنايي كه گذشت نمي‏سازد ، چون اين معنا با اختصاص آيه به اهل بيت منافات دارد ، زيرا خدا اين گونه تطهير را براي عموم مسلمانان و مكلفين باحكام دين مي‏خواهد ، نه براي خصوص اهل بيت ، و حال آنكه گفتيم آيه شريفه دو انحصار را مي‏رساند ، كه انحصار دوم تطهير اهل بيت است .

و اگر بگويي مراد از بردن رجس ، و تطهير كردن ، همانا تقواي شديد و كامل است ، و معناي آيه اين است كه اين تشديدي كه در تكاليف متوجه شما كرديم ، و در برابر اجر دو چندان هم وعده ‏تان داديم ، براي اين نيست كه خود ما از آن سودي ببريم ، بلكه براي اين است كه مي‏خواهيم پليدي را دور نموده و تطهيرتان كنيم .

و در اين معنا هم اختصاص رعايت شده ، و هم عموميت خطاب به همسران رسول خدا (ص‏) و به ديگران ، چيزي كه هست در اول ، خطاب را متوجه خصوص همسران آن جناب نمود ، و در آخر يعني در كلمه عنكم متوجه عموم . ليكن اين حرف هم صحيح نيست ، براي اينكه در آخر ، خطاب متوجه غير از ايشان شده ، و اگر بگويي خطاب متوجه همه است چه همسران و چه غير آنان ، مي‏گوييم : اين نيز باطل است ، براي اينكه غير از همسران شريك در تشديد تكليف نبودند ، و اجر دو چندان هم ندارند ، و معنا ندارد خداي تعالي بفرمايد : اگر به شما همسران رسول خدا (ص‏) تكاليف دشوارتري كرديم ، براي اين است كه خواستيم عموم مسلمانان و شما را پاك نموده و پليدي را از همه دور كنيم .

خواهي گفت : چرا جايز نباشد كه خطاب متوجه همسران رسول خدا (ص‏) و خود رسول خدا (ص) باشد ، با اينكه تكليف خود رسول خدا (ص‏) هم مانند تكاليف همسرانش شديد است ؟ در پاسخ مي‏گوييم : نبايد همسران آن جناب را با خود آن جناب مقايسه كرد ، چون آن جناب مؤيد به داشتن عصمت خدايي است ، و اين موهبتي است كه با عمل و اكتساب به دست نمي‏آيد ، تا بفرمايد تكليف تو را تشديد كرديم ، و اجرت را مضاعف نموديم ، تا پاكت كنيم ، چون معناي اين حرف اين است كه تشديد تكليف ، و دو چندان كردن اجر مقدمه و يا سبب است براي بدست آمدن عصمت ، و به همين جهت هيچ يك از مفسرين اين احتمال را نداده ‏اند كه خطاب متوجه رسول خدا (ص‏) و همسرانش باشد و بس .

و اگر ما آن را جزو اقوال ذكر كرديم ، به عنوان اين است كه اين هم يك احتمال است ، و خواستيم با ايراد اين احتمال نظريه آن مفسريني كه گفته ‏اند : مراد خصوص همسران آن جناب است تصحيح كنيم ، نه اينكه بگوييم : كسي از مفسرين اين احتمال را هم داده .

و اگر مراد بردن رجس و پاك كردن ، به اراده خدا باشد ، و در نتيجه مراد اين باشد كه خدا مي‏خواهد به طور مطلق ، و بدون هيچ قيدي شما را تطهير كند ، نه از راه توجيه تكاليف ، و نه از راه تكليف شديد ، بلكه اراده مطلقه‏اي است از خدا كه شما پاك و از پليديها دور باشيد ، چون اهل بيت پيغمبريد ، در اين صورت معناي آيه منافي با آن شرطي است كه كرامت آنان مشروط بدان شد ، و آن عبارت بود از تقوي ، حال چه اينكه مراد از اراده ، اراده تشريعي باشد ، و چه تكويني ، هر يك باشد با شرط نمي‏سازد ، پس معلوم مي‏شود اراده مطلقه نيست .

با اين بياني كه گذشت آن رواياتي كه در شان نزول آيه وارد شده تاييد مي‏شود ، چه در آن روايت آمده كه آيه شريفه در شان رسول خدا (ص‏) و علي و فاطمه و حسن و حسين (عليهماالسلام‏) نازل شده است ، و احدي در اين فضيلت با آنان شركت ندارد . و اين روايات بسيار زياد ، و بيش از هفتاد حديث است ، كه بيشتر آنها از طرق اهل سنت است ، و اهل سنت آنها را از طرق بسياري ، از ام سلمه ، عايشه ، ابي سعيد خدري ، سعد ، وائلة بن الاسقع ، ابي الحمراء ، ابن عباس ، ثوبان غلام آزاد شده رسول خدا (صلي‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) عبد الله بن جعفر ، علي ، و حسن بن علي (عليهماالسلام‏) كه تقريبا از چهل طريق نقل كرده‏اند . و شيعه آن را از حضرت علي ، امام سجاد ، امام باقر ، امام صادق و امام رضا (عليه‏السلام‏) ، و از ام سلمه ، ابي ذر ، ابي ليلي ، ابي الاسود دؤلي ، عمرو بن ميمون اودي ، و سعد بن ابي وقاص ، بيش از سي طريق نقل كرده‏اند .

حال اگر كسي بگويد : اين روايات بيش از اين دلالت ندارد كه علي و فاطمه و حسنين (عليهم‏السلام‏) نيز مشمول آيه هستند ، و اين منافات ندارد با اينكه همسران رسول خدا نيز مشمول آن باشند ، چون آيه شريفه در سياق خطاب به آنان قرار گرفته .

در پاسخ مي‏گوييم : بسياري از اين روايات و بخصوص آنچه از ام سلمه - كه آيه در خانه او نازل شده - روايت شده است ، تصريح دارد بر اينكه آيه مخصوص همان پنج تن است ، و شامل همسران رسول خدا (ص‏) نيست ، كه ان شاء الله روايات مزبور كه بعضي از آنها داراي سندي صحيح هستند ، از نظر خواننده خواهد گذشت . و اگر كسي بگويد : آن روايات بايد به خاطر ناسازگاري‏اش با صريح قرآن طرح شود ، چون روايت هر قدر هم صحيح باشد ، وقتي پذيرفته است كه با نص صريح قرآن منافات نداشته باشد ، و روايات مذكور مخالف قرآن است ، براي اينكه آيه مورد بحث دنبال آياتي قرار دارد كه خطاب در همه آنها به همسران رسول خدا (ص‏) است ، پس بايد خطاب در اين آيه نيز به ايشان باشد .

در پاسخ مي‏گوييم : همه حرفها در همين است ، كه آيا آيه مورد بحث متصل به آن آيات ، و تتمه آنها است يا نه ؟ چون رواياتي كه بدان اشاره شد ، همين را منكر است ، و مي‏فرمايد آيه مورد بحث به تنهايي ، و در يك واقعه جداگانه نازل شده ، و حتي در بين اين هفتاد روايت ، يك روايت هم وجود ندارد ، كه بگويد آيه شريفه دنبال آيات مربوط به همسران رسول خدا (ص‏) نازل شده ، و حتي احدي هم از مفسرين اين حرف رانزده‏اند ، حتي آنها هم كه گفته‏اند آيه مورد بحث مخصوص همسران رسول خدا (ص‏) است ، مانند عكرمه و عروه ، نگفته‏اند كه : آيه در ضمن آيات نازل شده . پس آيه مورد بحث از جهت نزول جزو آيات مربوط به همسران رسول خدا (ص‏) و متصل به آن نيست ، حال يا اين است كه به دستور رسول خدا (صلي‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) دنبال آن آيات قرارش داده‏اند ، و يا بعد از رحلت رسول خدا(ص‏) اصحاب در هنگام تاليف آيات قرآني در آنجا نوشته ‏اند ، مؤيد اين احتمال اين است كه اگر آيه مورد بحث كه در حال حاضر جزو آيه و قرن في بيوتكن است ، از آن حذف شود ، و فرض كنيم كه اصلا جزو آن نيست ، آيه مزبور با آيه بعدش كه مي‏فرمايد : و اذكرن كمال اتصال و انسجام را دارد ، و اتصالش بهم نمي‏خورد .

پس معلوم مي‏شود جمله مورد بحث نسبت به آيه قبل و بعدش نظير آيه اليوم يئس الذين كفروا است كه در وسط آياتي قرار گرفته كه آنچه خوردنش حرام است مي‏شمارد ، كه در جلد پنجم اين كتاب در سوره مائده گفتيم كه : چرا آيه مزبور در وسط آن آيات قرار گرفته ، و اين بي نظمي از كجا ناشي شده است .

بنابر آنچه گفته شد ، كلمه اهل البيت در عرف قرآن اسم خاص است كه هر جا ذكر شود ، منظور از آن ، اين پنج تن هستند ، يعني رسول خدا(ص‏) و علي و فاطمه و حسنين (عليهم‏السلام‏) ، و بر هيچ كس ديگر اطلاق نمي‏شود ، هر چند كه از خويشاوندان و اقرباي آن جناب باشد ، البته اين معنا ، معنايي است كه قرآن كريم لفظ مذكور را بدان اختصاص داده ، و گر نه به حسب عرف عام ، كلمه مزبور بر خويشاوندان نيز اطلاق مي‏شود .

كلمه رجس - به كسره را ، و سكون جيم - صفتي است از ماده رجاست ، يعني پليدي ، و قذارت، و پليدي و قذارت هياتي است در نفس آدمي ، كه آدمي را وادار به اجتناب و نفرت مي‏نمايد ، و نيز هياتي است در ظاهر موجود پليد ، كه باز آدمي از آن نفرت مي‏نمايد اولي مانند پليدي رذائل ، دومي مانند پليدي خوك ، همچنان كه قرآن كريم اين لفظ را در هر دو معنا اطلاق كرده ، در باره پليدي ظاهري فرموده : او لحم خنزير فانه رجس و هم در پليديهاي معنوي ، مانند شرك و كفر و اعمال ناشايست به كار برده و فرموده : و اما الذين في قلوبهم مرض فزادتهم رجسا الي رجسهم و ماتوا و هم كافرون ، و نيز فرموده : و من يرد ان يضله يجعل صدره ضيقا حرجا كانما يصعد في السماء كذلك يجعل الله الرجس علي الذين لا يؤمنون .

و اين كلمه به هر معنا كه باشد نسبت به انسان عبارت است از ادراكي نفساني ، و اثري شعوري ، كه از علاقه و بستگي قلب به اعتقادي باطل ، يا عملي زشت حاصل مي‏شود ، وقتي مي‏گوييم ( انسان پليد ، يعني انساني كه به خاطر دل بستگي به عقايد باطل ، يا عمل باطل دلش دچار پليدي شده است) .

و با در نظر گرفتن اينكه كلمه رجس در آيه شريفه الف و لام دارد ، كه جنس را مي‏رساند ، معنايش اين مي‏شود كه خدا مي‏خواهد تمامي انواع پليديها ، و هياتهاي خبيثه ، و رذيله، را از نفس شما ببرد ، هياتهايي كه اعتقاد حق ، و عمل حق را از انسان مي‏گيرد ، و چنين ازاله‏اي با عصمت الهي منطبق مي‏شود ، و آن عبارت است از صورت علميه‏اي در نفس كه انسان را از هر باطلي ، چه عقايد و چه اعمال حفظ مي‏كند ، پس آيه شريفه يكي از ادله عصمت اهل بيت است .

براي اينكه قبلا گفتيم اگر مراد از آيه ، چنين معنايي نباشد ، بلكه مراد از آن تقوي و يا تشديد در تكاليف باشد ، ديگر اختصاصي به اهل بيت نخواهد داشت ، خدا از همه بندگانش تقوي مي‏خواهد ، نه تنها از اهل بيت ، و نيز گفتيم كه يكي از اهل بيت خود رسول خدا (صلي‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) است ، و با اينكه آن جناب معصوم است ، ديگر معنا ندارد كه خدا از او تقوي بخواهد .

پس چاره‏اي جز اين نيست كه آيه شريفه را حمل بر عصمت اهل بيت كنيم ، و بگوييم : مراد از بردن رجس ، عصمت از اعتقاد و عمل باطل است ، و مراد از تطهير در جمله يطهركم تطهيرا كه با مصدر تطهير تاكيد شده ، زايل ساختن اثر رجس به وسيله وارد كردن مقابل آن است ، و آن عبارت است از اعتقاد به حق ، پس تطهير اهل بيت عبارت شد ، از اينكه ايشان را مجهز به ادراك حق كند ، حق در اعتقاد ، و حق در عمل ، و آن وقت مراد از اراده اين معنا ، ( خدا مي‏خواهد چنين كند ) ، نيز اراده تكويني مي‏شود ، چون قبلا هم گفتيم اراده تشريعي را كه منشا تكاليف ديني و منشا متوجه ساختن آن تكاليف به مكلفين است ، اصلا با اين مقام سازگار نيست ، ( چون گفتيم اراده تشريعي را نسبت به تمام مردم دارد نه تنها نسبت به اهل بيت ) .

پس معناي آيه اين شد كه خداي سبحان مستمرا و دائما اراده دارد شما را به اين موهبت يعني موهبت عصمت اختصاص دهد به اين طريق كه اعتقاد باطل و اثر عمل زشت را از شما اهل بيت ببرد ، و در جاي آن عصمتي بياورد كه حتي اثري از آن اعتقاد باطل و عمل زشت در دلهايتان باقي نگذارد .

بحث روايتي :

و در الدر المنثور است كه طبراني از ام سلمه روايت كرده كه گفت : رسول خدا (ص‏) به فاطمه فرمود : همسرت و دو پسرانت را نزدم حاضر كن ، فاطمه ايشان را به خانه ما آورد ، پس رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) عبايي بافت فدك بر سر ايشان انداخت ، و دست خود را روي سر همگي آنان گذاشت ، و گفت : بار الها ! اينهايند اهل محمد ، - و در نقلي ديگر آمده اينهايند آل محمد - پس صلوات و بركات خود را بر آل محمد قرار ده ، همانطور كه بر آل ابراهيم قرار دادي ، و تو حميد و مجيدي ، ام سلمه مي‏گويد : پس من عبا را بلند كردم كه من نيز جزو آنان باشم ، رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) عبا را از دستم كشيد ، و فرمود : تو عاقبت بخير هستي .

مؤلف : اين روايت را صاحب غاية المرام هم از عبد الله بن احمد بن حنبل ، از پدرش احمد ، و او به سند خود از ام سلمه نقل كرده است .

و در الدر المنثور است كه ابن مردويه ، از ام سلمه روايت كرده كه گفت : آيه انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا در خانه من نازل شد ، و در خانه هفت نفر بودند ، جبرئيل ، ميكائيل ، علي ، فاطمه ، حسن ، و حسين ، و من كه دم در ايستاده بودم ، عرضهداشتم : يا رسول الله (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) آيا من از اهل بيت نيستم ؟ فرمود تو عاقبت بخيري ، تو از همسران پيغمبري .

باز در همان كتاب است كه ابن جرير ، و ابن منذر ، و ابن ابي حاتم ، و طبراني ، و ابن مردويه همگي از ام سلمه همسر رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) روايت كرده‏اند كه رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) در خانه او عبايي بافت خيبر به روي خود كشيده ، و خوابيده بود ، كه فاطمه از در درآمد ، در حالي كه ظرفي غذا با خود آورده بود ، رسول خدا فرمود : همسرت و دو پسرانت حسن و حسين را صدا بزن ، فاطمه برگشت و ايشان را با خود بياورد ، در همان بين كه داشتند آن غذا را مي‏خوردند اين آيه نازل شد : انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا .

پس رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) زيادي جامه‏اي كه داشت بر سر آنان كشيد ، آن گاه دست خود را از زير كسا بيرون آورد ، به آسمان اشاره كرد ، و عرضه داشت : بار الها اينها اهل بيت من ، و خاصگان من هستند ، پس پليدي را از ايشان ببر ، و تطهيرشان كن ، و اين كلام را سه بار تكرار كرد .

ام سلمه مي‏گويد : من سر خود را در زير جامه بردم ، و عرضه داشتم : يا رسول الله (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) منهم با شمايم ، حضرت دو بار فرمود : تو عاقبت بخيري .

مؤلف : اين حديث را صاحب غاية المرام از عبد الله پسر احمد بن حنبل ، به سه طريق از ام سلمه نقل كرده ، و همچنين تفسير ثعلبي نيز آن را روايت كرده است .

و در همان كتاب است كه ابن مردويه ، و خطيب ، از ابي سعيد خدري روايت كرده كه گفت : روزي كه نوبت ام سلمه بود ، و رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏)در خانه او قرار داشت ، جبرئيل بر آن جناب نازل شد ، و آيه انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا را نازل كرد ، ابي سعيد سپس مي‏گويد : رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) حسن و حسين و علي و فاطمه را خواست ، بعد از آنكه نزدش حاضر شدند ، ايشان را به خود چسبانيد ، و جامه‏اي رويشان افكند ، و اين در حالي بود كه ام سلمه در پشت پرده قرار داشت ، آن گاه گفت : بار الها اينان اهل بيت منند ، پروردگارا پليدي را از ايشان ببر ، و آن طور كه خودت مي‏داني پاكشان كن ، ام سلمه گفت : اي پيغمبر خدا ! آيا من نيز با ايشان هستم ؟ حضرت فرمود : تو جاي خود داري ، و عاقبتت بخير است .

باز در آن كتاب آمده كه ابن جرير ، و ابن ابي حاتم ، و طبراني ، از ابي سعيد خدري روايت كرده كه گفت : رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) فرمود : آيه انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا در باره پنج نفر نازل شد ، من ، علي ، فاطمه ، حسن و حسين .

مؤلف : اين روايت را صاحب غاية المرام نيز از تفسير ثعلبي نقل كرده .

و نيز در آن كتاب آمده كه ترمذي ( وي حديث را صحيح دانسته ) ، و ابن جرير ، ابن منذر ، و حاكم ( وي نيز حديث را صحيح دانسته ) ، و ابن مردويه ، و بيهقي ، در سنن خود ، از چند طريق از ام سلمه روايت كرده‏اند كه گفت آيه انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت در خانه من نازل شد ، و آن روز در خانه من فاطمه ، علي ، حسن و حسين ، بودند ، كه رسول خدا (صلي‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) ايشان را با عبايي پوشانيد آن گاه گفت : خدايا اينهايند اهل بيت من ، پس پليدي را از ايشان ببر ، و پاكشان گردان . و در غاية المرام از حميدي روايت كرده كه گفت : شصت و چهارمين حديث متفق عليه از احاديث بخاري و مسلم ، از مسند عايشه ، از مصعب بن شيبه ، از صفيه دختر شيبه ، از عايشه اين حديث است كه گفت : روزي صبح رسول خدا (صلي‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) از اطاق بيرون شد در حالي كه بر تن خود مرط مرحل از مو و رنگ سياه داشت ، در اين هنگام حسن بن

علي (عليه‏السلام‏) وارد شد ، رسول خدا (صلي‏الله‏عليه‏وآله‏وسلّم‏) او را داخل جامه برد ، پس از او حسين آمد ، او را هم داخل كرد ، سپس فاطمه آمد ، او را هم درون برد ، در آخر علي آمد ، او را نيز داخل برد ، آنگاه فرمود : انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا .

مؤلف : اين حديث به طرق مختلفه از عايشه روايت شده .

و در الدر المنثور است كه ابن مردويه ، از ابي سعيدخدري روايت كرده كه گفت : چون علي (عليه‏السلام‏) با فاطمه ازدواج كرد ، چهل روز صبح رسول خدا(صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) به در خانه او آمد ، و گفت ، سلام بر شما اهل بيت ، و رحمت خدا و بركات او ، وقت نماز است ، خدا رحمتتان كند ، انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا من در جنگم ، با كسي كه با شما بجنگد ، و آشتي و دوستم با كسي كه با شما آشتي و دوست باشد .

و نيز در همان كتاب است كه ابن مردويه از ابن عباس روايت كرده كه گفت : ما نه ماه همه روزه شاهد اين جريان بوديم ، كه رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) هنگام هر نمازي به در خانه فاطمه آمد ، و گفت : سلام بر شما اهل بيت و رحمت خدا و بركات او انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا .

مؤلف : و نيز اين روايت را الدر المنثور از طبراني ، از ابي الحمراء نقل كرده ، اما به اين عبارت كه گفت : من شش ماه تمام رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) را ديدم كه به در خانه علي و فاطمه مي‏آمد ، و مي‏گفت : انما يريد الله ... .

و نيز از ابن جرير ، و ابن مردويه ، از ابي الحمراء نقل كرده كه چنين گفت : من از رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) حفظ كردم ، درست هشت ماه در مدينه بر آن جناب گذشت ، كه حتي يك روز براي نماز صبح بيرون نشد مگر آنكه به در خانه علي مي‏آمد ، و دست خود را بر دو طرف در مي‏گذاشت ، و سپس مي‏گفت : نماز نماز انما يريد الله ليذهب ... .

و نيز همين روايت را از ابن ابي شيبه ، احمد و ترمذي ، ( وي حديث را حسن شمرد ) ، و ابن جرير ، ابن منذر ، طبراني ، و حاكم ( وي آن را صحيح دانسته) .

و ابن مردويه ، از انس نقل كرده كه عبارتش چنين است كه : رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) همواره وقتي براي نماز صبح بيرون مي‏شد ، به در خانه فاطمه مي‏گذشت و مي‏گفت : نماز اي اهل بيت ، نماز ، كه انما يريد الله ليذهب عنكم الرجس اهل البيت و يطهركم تطهيرا .

مؤلف : روايات در اين معاني از طرق اهل سنت ، و همچنين از طرق شيعه بسيار زياد است ، هر كس بخواهد بدان اطلاع يابد ، بايد به كتاب غاية المرام بحراني ، و كتاب عبقات مراجعه كند ، ( و فارسي آن روايات در كتاب علي در كتب اهل سنت به قلم مترجم آمده) .

و در غاية المرام از حمويني ، و او به سند خود از يزيد بن حيان ، روايت كرده كه گفت : داخل شديم بر زيد بن ارقم ، او گفت : روزي رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) ما را خطاب كرد ، و فرمود : آگاه باشيد كه من در بين شما امت اسلام دو چيز گرانبها مي‏گذارم ، و مي‏روم ، يكي كتاب خداي عز و جل است ، كه هر كس آن را پيروي كند هدايت مي‏شود ، و هر كه آن را پشت سر اندازد ، در ضلالت است ، و سپس اهل‏بيتم ، من خدا را به ياد شما مي‏آورم در باره اهل‏بيتم ، و اين كلمه را سه بار تكرار كرد .

ما از زيد بن ارقم پرسيديم : اهل بيت رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) چه كساني بودند ؟ آيا همسرانش بودند ؟ گفت : نه ، اهل بيت او ، دودمان اويند ، كه بعد از آن جناب صدقه خوردن بر آنان حرام است ، يعني آل علي ، آل عباس ، آل جعفر ، و آل عقيل .

و نيز در همان كتاب از صحيح مسلم ، به سند خود از يزيد بن حيان از زيد بن ارقم روايت كرده كه گفت : رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) فرمود : من در بين شما دو چيز گرانبها و سنگين مي‏گذارم ، يكي كتاب خدا است ، كه حبل الله است و هر كس آن را پيروي كند بر طريق هدايت ، و هر كس تركش گويد بر ضلالت است ، و دومي اهل‏بيتم پرسيديم : اهل بيت او كيست ؟ همسران اويند ؟ گفت : نه ، به خدا قسم ، همسر آدمي چند صباحي با آدمي است ، و چون طلاقش دهند به خانه پدرش بر مي‏گردد ، و دو باره بيگانه مي‏شود ، اهل بيت رسول خدا (صلي ‏الله‏ عليه ‏وآله‏ و سلّم‏) اهل او ، و عصبه و خويشاوندان اويند ، كه بعد از او صدقه برايشان حرام است .

مؤلف : در اين روايت كلمه بيت به نسب تفسير شده ، همچنانكه عرفا هم بر اين معنا اطلاق مي‏شود ، مي‏گويند بيوتات عرب ، يعني خاندانها و تيره‏هاي عرب ، و ليكن روايات سابق كه از ام سلمه و غير او نقل شد ، با اين معنا سازگار نيست ، براي اينكه در آن روايت اهل بيت تنها به علي ، فاطمه ، و حسنين (عليهم‏السلام‏) تفسير شده .

------------------------------------------------

خلاصه : ترجمة الميزان ج : 16ص :454

سوره احزاب آيه 33

اَعُوذُ باللّهِ منَ الشّيطانِ الرَّجيم

وَ قَرْنَ في بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبرَّجْنَ تَبرُّجَ الْجَهِلِيَّةِ الأُوليوَ أَقِمْنَ الصلَوةَ وَ ءَاتِينَ الزَّكوةَ وَ أَطِعْنَ اللَّهَ وَ رَسولَهُإِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِب عَنكمُ الرِّجْس أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطهِّرَكمْ تَطهِيراً(33)

صدق الله العلی العظیم

و در خانه‏ هاي خود بنشينيد ، و چون زنان جاهليت نخست خود نمايي نكنيد ، و نماز بپا داريد ، و زكات دهيد ، و خدا و رسولش را اطاعت كنيد ، خدا جز اين منظور ندارد كه پليدي را از شما اهل بيت ببرد ، و آن طور كه خود مي‏داند پاكتان كند ( 33) .

امام حسين عليه السلام يكي از كساني است كه خداوند متعال طبق اين آيه شريفه اراده كرده است كه پليدي ( گناه ) از او دور باشد . ( معصوم باشد  ) پس هرگاه عملي انجام دهد درست ، از پليدي دور و در راه خداست و هركس با او دشمني كند با خدا دشمني كرده است .

در اينجا سوالي اساسي مطرح مي شود كه وقتي اشخاصي هستند كه خداوند به آنها مقام عصمت را اعطا فرموده ( علىّ و فاطمه و حسن و حسين‏ عليهم السلام)  مي توانند بدون گناه و اشتباه هر كاري را انجام دهند يا هر مسوليتي را برعهده بگيرند چگونه اشخاص ديگر لايق جانشيني پيامبر ، حكومت و خلافت بر جامعه مي شوند ؟ به قول معروف آب كه باشد تيمم باطل است .